این مقاله با بررسی و تبیین رویکرد شناختاری زبان ­دین، به منظور استنتاج دلالتهای آن برای تربیت ­­دینی تدوین شده است. برای دستیابی به این هدف، ابتدا با روش تحلیل مفهوم، عناصر مرتبط با این رویکرد مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته، سپس با بهره­‌گیری از روش استنتاجی (مدل اصلاح­‌شده الگوی فرانکنا)، دلالتهای این رویکرد در باب اهداف، اصول و روشهای تربیت­ دینی استخراج شده است. رویکرد شناختاری رتبه­‌ای - چندساحتی زبان دین، رویکردی تلفیقی و سازوار از رویکردهای شناختاری زبان دین است که بر اساس برخی از مبانی خداشناسی مانند وجود خدا و وحدانیت و مبانی انسان­‌شناسی مانند قدرت اختیار و تعقل، ذوابعاد بودن و کمال­‌جویی تربیت اسلامی استنتاج شده‌­است. این رویکرد ضمن اعتقاد به معرفت­‌بخشی و معناداری زبان دین، اعتقاد به ترکیبی و چندساحتی بودن زبان­ دین نیز دارد و بر ترکیب «نماد» و «نشانه» در این زبان تأکید می­‌کند. شناخت صفات ­الهی، پرورش قوه تعقل، تزکیه و تهذیب نفس و تقویت ایمان به منزلۀ اهداف تربیت­ دینی مستنتج از این رویکردند که مبتنی بر اصولی مانند خودشناسی، خردورزی، تدریج و پیوستگی، جامع­‌نگری و سازنده‌گرایی واقع­‌گرایانه و روشهایی مانند بحث و گفت­و­گو، استدلال مبتنی بر نگاه آیه‌­ای و روشهایی نوین مانند روش تلفیقی و روش نوشتن خلاق‌­­اند که می­‌توانند به منزلۀ راهنمای عمل در فرایند تربیت دینی به‌­کار گرفته شوند تا متربیانی پرورش یابند که در تمام زمینه­‌های تربیت دینی اعم از بعد علمی-عقلی، بعد درونی و بعد بیرونی دین­‌ورز شوند.