برخی گمان کرده‌اند آموزش تعبد دینی اموری را در ذهن و قلب و رفتار کودکان نهادینه می‌کند که خود حق انتخاب آگاهانه دربارۀ آن را نداشته‌اند و این امر با آزادی فکری در تقابل است. بخش مهمی از دین را ارزش‌­های اخلاقی تشکیل می­‌دهد و از اهداف مهم آموزش دین به کودکان، انتقال این ارزش‌­های اخلاقی به آنان است. بنابراین در بحث انتقال ارزش­‌ها در برنامه­‌ریزی­‌های آموزشی، نقش قابل‌توجهی دارد. اما باتوجه ‌به این که یکی از ارکان رکین دین، «تعبد» است و تعبد به معنای پذیرش دیگرفرمان­‌فرمایی، مستلزم پذیرش بی‌­چون و چرای سخنان متولیان دین است که گزاره­‌های دینی از آن حکایت دارد، این پرسش شکل می­‌گیرد که «چگونه آموزش دین و ارزش­‌های دینی، با تعقل و خردورزی هم‌افزایی دارد و در نتیجه مانع آزادی فکری کودکان نیست؟» مقالۀ حاضر، با روش توصیفی - تحلیلی این پرسش را بررسی کرده و به این نتیجه رسیده است که مدلل بودن تعبد دینی، مختص نبودن تعبد به دین، وجود امور عقل گریز و ضرورت عمل به آنها، تفاوت ایمان‌گرایی و تعبد و تفاوت عقل خودبنیاد با عقل سلیم، همه بیانگر بهره‌گیری تعبد دینی از عقلانیت است که رکن اساسی تفکر است. از سوی دیگر تعبد دینی در اسلام با تأکید بر وظیفه بودگی تفکر، پرسش‌انگیزی و تفکر در خویشتن و گشودن دوراهی‌ها برای انتخاب متفکرانه به رشد تفکر آزاد کمک می‌رساند. براین‌اساس، نه‌تنها القای تقابل میان تعبد و آزاداندیشی ناصواب است، بلکه تعبد دینی با اندیشه‌ورزی هم‌افزایی داشته و حصارهای تعیین شده از سوی دیگران برای تفکر کودکان را می‌شکند.