آموزش‌وپرورش فرایندی ارتباطی است. پایه‌های هر ارتباط را زبان تشکیل می‌دهد. زبان در کلاس درس نقشی مهم در فرایند تدریس و یادگیری دارد و برای برقراری ارتباط میان معلمان و دانش‌­آموزان در تعامل کلاس درس ضروری است. هدف پژوهش حاضر، بازنمایی معنایی تجربه زیسته دانش‌­آموزان دوزبانه (بلوچ) از مدرسه بوده است. پژوهش حاضر کیفی و از نوع پدیدارشناسی بود. جامعه آماری شامل دانش‌­آموزان دوزبانه (بلوچ) مقطع ابتدایی شهرستان سراوان در سال تحصیلی 1402-1401 بود. ۱۸ دانش‌آموز با روش نمونه‌گیری هدفمند به‌عنوان نمونه آماری تا رسیدن به اشباع اطلاعاتی انتخاب شدند. داده‌های پژوهش از طریق مصاحبه نیمه­‌ساختاریافته گردآوری و با روش تحلیل محتوای مضمونی تجزیه‌وتحلیل شدند. تحلیل عمیق دیدگاه‌های دانش­‌آموزان، موجب شناسایی و دسته‌بندی چهار مضمون سازمان­‌دهنده شامل زیستگاه آموزشی با سه مضمون پایه مکان یادگیری، مکان مهارت‌آموزی و مکان تعیین شغل؛ زیستگاه عاطفی با دو مضمون پایه مکان آسایش روحی و فکری و مکان آشنایی؛ زیستگاه اجتماعی با دو مضمون پایه مکان روابط اجتماعی و مکان آماده‌سازی و زیستگاه پرورشی با مضمون پایه مکان تربیتی پاک شد. نتایج پژوهش حاضر نشان داد که مدرسه دارای جایگاهی ویژه و خاص برای دانش‌­آموزان دوزبانه (بلوچ) است. ازاین‌رو، توجه به دانش‌­آموزان دوزبانه در نظام آموزشی سبب احترام و افتخار به فرهنگ محلی می­‌شود و همچنین راهکاری است برای مقابله با بی­‌عدالتی و رفتارهای تبعیض‌­آمیز در حوزه حقوق اقلیتها. مسئولان و مشاوران مدارس لازم است از این ظرفیت برای ارتقای تحصیلی دانش‌­آموزان دوزبانه (بلوچ) بهره بگیرند.