طراحی‌پژوهی یا پژوهش طراحی‌محور که در قرن بیست‌ویکم به‌عنوان یکی از رویکردهای معتبر پژوهش علمی مطرح شده است، با عناوینی نظیر «طراحی پژوهش» یا «پژوهش توسعه‌یافته»، «پژوهش مبتنی بر طراحی» نیز شناخته می‌شود. این رویکرد به زبان ساده یعنی، تلفیق پژوهش و طراحی در حل مسائل. با ورود این مفهوم به حوزۀ آموزشی، مدرسان قادر شدند که با رویکردی طراحی‌محور، اقتضایی و مبتنی بر زمینه، پژوهش نموده و به حل مسئله بپردازند. با توجه به خلأ استفاده از این روش در حوزۀ آموزش و یادگیری در داخل کشور، پژوهش حاضر با رویکرد کیفی و روش سنتزپژوهی انجام شد که در آن مقالاتی که در حوزۀ استیم انجام‌شده‌اند با استفاده از هفت گام ساندولوسکی و باروسو، بررسی و تحلیل شدند. پس از جست‌و‌جو و غربالگری 1295 مقاله، در نهایت 26 مقاله سنتز شدند. یافته‌ها نشان داد فرایند پژوهش طراحی‌محور شامل شش مرحلۀ اصلی است: 1. گرد‌آوری، 2. طرح مسئله، 3. طراحی متعالی­‌شوندۀ قاعده‌مند، 4. اجرای مداخله‌ای و مشارکتی قاعده‌مند، 5. ارزشیابی تجمیعی، 6. تکرار و انعکاس فرایند پژوهش طراحی­‌محور. سنتز ویژگی‌های این پژوهش در 15 مضمون اصلی و 27 مضمون فرعی بیان شد که «مسئله‌­محور» و «مشارکت‌ورز بودن» از مهم‌ترین آنها بود. می‌توان از پژوهش طراحی‌محور در طرح‌های پژوهشی استفاده کرد، زیرا این روش پژوهش به دنبال حل مسئله است و به سبب منطقی بودن از فرضیه‌پردازی بی‌دلیل دوری می‌کند که همین امر هزینۀ‌ پژوهش را می‌کاهد و کارآمدی و اثربخشی پژوهش را فراهم می‌آورد.