هدف این پژوهش، طراحی الگویی جامع برای خودبهسازی معلمان دورۀ ابتدایی با رویکرد داده‌بنیاد است. این پژوهش با تأکید بر نقش کلیدی معلمان در ارتقای کیفیت آموزش و پرورش، به بررسی فرایند خودبهسازی آنان پرداخته است. داده‌ها از طریق مصاحبۀ نیمه‌ساختاریافته با 14 نفر از متخصصان برنامه‌ریزی درسی گرد‌آوری و به‌صورت عمیق تحلیل شده‌اند. برای تأمین روایی و پایایی داده‌ها، از روش‌های گوناگونی، از جمله ثبت مصاحبه‌ها و تأیید توصیف‌های نهایی توسط شرکت‌کنندگان استفاده شد. تحلیل داده‌ها به شناسایی 80 کد باز، 23 کد محوری و 6 کد انتخابی انجامید که در قالب یک الگوی پارادایمی شش‌بُعدی سازماندهی شدند. ابعاد این الگو شامل شرایط علّی (توانمندی‌های فردی، حرفه‌ای و دیجیتال)، پدیدۀ محوری (بهبود کیفیت خودبهسازی)، شایستگی‌های آموزشی، اجتماعی و دیجیتال، راهبردها (آموزشی، سیاسی، اجتماعی و اقتصادی)، شرایط زمینه‌ای (عوامل زمینه‌ساز خودبهسازی) و شرایط مداخله‌گر (چالش‌های فردی، اجتماعی، محیطی و اقتصادی) است. نتایج اعتبارسنجی الگو نشان داد که از دیدگاه خبرگان، الگوی مفهومی از اعتبار نظری مطلوبی برخوردار است. یافته‌ها نشان می‌دهد که خودبهسازی معلمان دورۀ ابتدایی، فرایندی پیچیده و مستمر است که تحت تأثیر عوامل گوناگون قرار دارد. این پژوهش با ارائۀ الگویی جامع برای خودبهسازی معلمان، می‌تواند به‌عنوان راهنمای عملی برای سیاست‌گذاران و مدیران آموزشی مورد استفاده قرار گیرد و بر ضرورت توجه به نیازهای فردی معلمان تأکید می‌کند.