هدف پژوهش حاضر تعیین تأثیر یادگیری معکوس بر گرایش به تفکر انتقادی در دانش‌­آموزان پایه ششم در درس تفکر و پژوهش بود. روش پژوهش ­تجربی و طرح پژوهش نیمه تجربی با پیش‌­آزمون ـ پس‌­آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری این پژوهش همۀ دانش‌­آموزان پایه ششم شهرستان ملایر در سال تحصیلی 1400- 1399 بودند که از میان آنها، 40 نفر به روش نمونه­‌گیری خوشه­‌ای چندمرحله‌ای انتخاب و به‌طور تصادفی در دو گروه آزمایش (20 نفر) و گواه (20 نفر) قرار گرفتند. با توجه به طرح پژوهش، برای گرد­آوری داده‌ها پرسشنامه تفکر انتقادی ریکتس (2003) با ضریب پایایی 0/68، ابتدا به عنوان پیش‌آزمون روی دو گروه آزمایش و گواه اجرا شد. سپس گروه آزمایش طی 8 جلسه تحت روش آموزشی یادگیری معکوس و گروه گواه تحت روش آموزشی سنتی در درس تفکر و پژوهش قرار گرفتند. پس از پایان جلسات، برای هر دو گروه پس‌آزمون اجرا شد. برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از آمار توصیفی و استنباطی (تحلیل کوواریانس تک­‌متغیری) استفاده شد. یافته‌­های پژوهش نشان دادند که میان دو گروه از لحاظ متغیر گرایش به تفکر انتقادی و خرده­‌مؤلفه‌های آن تفاوت معنا­دار وجود دارد. به عبارت دیگر نتایج پژوهش حاضر نشان داد که روش یادگیری معکوس در درس تفکر و پژوهش بر گرایش به تفکر انتقادی و خرده­‌مؤلفه‌های درگیری ذهنی، بلوغ شناختی و خلاقیت دانش‌­آموزان تأثیری معنادار داشته است؛ بنابراین می­‌توان نتیجه گرفت که آموزش به روش یادگیری معکوس در درس تفکر و پژوهش می‌تواند فرصتی مناسب برای تقویت گرایش به تفکر­ انتقادی دانش‌­آموزان فراهم کند.