بررسی اثربخشی برنامه آموزش مهارتهای زندگی بر بهبود خودکارآمدی و جرأتورزی در دانشآموزان پایه اول متوسطه
|
مسلم پرتو ![](./files/0allsites/images/pubmed20.png) |
|
|
چکیده: (4550 مشاهده) |
هدف اصلی پژوهش حاضر بررسی تأثیر برنامه آموزش مهارتهای زندگی بر بهبود خودکارآمدی و جرأتورزی در دانشآموزان پایه اول دوره متوسطه است. جامعه آماری پژوهش دانشآموزان سال اول متوسطه شهر تهران میباشد. نمونه مورد نظر پژوهش متشکل از دو گروه شامل: 1) دانشآموزان مشغول به تحصیل در مدارس مجری درس آموزش مهارتهای زندگی (گروه آزمایش) و 2) دانشآموزان مشغول به تحصیل در مدارس فاقد درس آموزش مهارتهای زندگی (گروه گواه) است. نمونه پژوهش شامل 27 کلاس اول متوسطه، با 615 دانشآموز (321 نفر برای گروه آزمایش و 294 نفر برای گروه گواه) بوده که به عنوان حجم کل نمونه پژوهش از میان مدارس پسرانه و دخترانه انتخاب شدند. دادههای پژوهش با استفاده از پرسشنامه خودکارآمدی (شوارزر و جروسلم، 1995)، پرسشنامه جرأتورزی (گمبریل و ریچی، 1975) و پرسشنامه بررسی وضعیت برنامه اجراشده گردآوری شدهاند. بر اساس یافتههای پژوهش برنامه یا درس آموزش مهارتهای زندگی اجرا شده فاقد اثربخشی معنادار در بهبود احساس خودکارآمدی و جرأتورزی است. همچنین، نتایج حاکی از آن است که همه مدارس مورد مطالعه (گروه آزمایش) دستکم در یکی از زمینههای مربوط به صلاحیتهای حرفهای و ویژگیهای معلمان یا در کیفیت برنامه اجرا شده دارای کاستی و مشکل اساسی هستند؛ به طوری که حتی یک مدرسه هم بر حسب عوامل مذکور دارای شرایط قابل قبول و مناسب نیست. برنامه اجرا شده درس آموزش مهارتهای زندگی به دلیل ضعف و کاستیهای اساسی در زمینه برنامه اجرا شده و صلاحیت و ویژگیهای معلمان، فاقد تأثیر معنادار در ارتقای خودکارآمدی و جرأت ورزی دانشآموزان است.
|
|
واژههای کلیدی: مهارتهای زندگی، اثربخشی، خودکارآمدی، جرأتورزی، دانشآموزان |
|
متن کامل [PDF 546 kb]
(3488 دریافت)
|
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
تخصصي دریافت: 1393/6/6 | پذیرش: 1394/2/28 | انتشار: 1394/6/1
|
|
|
|
|
ارسال نظر درباره این مقاله |
|
|